JOHAN VAN GRINSVEN

Tony Joe White: Bad Mouthin'

Nog maar twee maanden geleden bracht de Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Tony Joe White (75) zijn laatste album uit: Bad Mouthin’ (Yep Roc Records). En naar het schijnt was hij al weer bezig met zijn volgende plaat. Op 24 oktober overleed de schrijver van hits van als Rainy Night In Georgia en Polk Salad Annie.

Een klassieke bluesplaat is Bad Mouthin’, met daarop diverse covers van bluesgrootheden als Lightnin’ Hopkins, Big Joe Williams en John Lee Hooker en vijf eigen (oude) composities. De nummers zijn opgenomen in een tot studio verbouwde paardenstal bij zijn huis in Leiper’s Fork, Tennessee. Het is een schaarse plaat, waarop de zanger zichzelf begeleidt op gitaar. Met spaarzaam toegevoegde drums, bas en wat mondharmonica. Zijn toch al bedaarde zangstijl is op Bad Mouthin’ nog een tikje trager, praat-zingen is het meer. Maar met zijn gruizige, grommende diepdonkere stem brengt hij de nummers wel tot leven.

Daarmee is het ook een eigenzinnige plaat. Een passende laatste album ook, omdat White in zijn hele loopbaan eigenlijk niet al te veel concessies heeft gedaan. Hij was stijlvast. Tussen Bad Mouthin’ en zijn debuut Black And White (inclusief Polk Salad Annie) uit 1969 ligt een heel consistent oeuvre, in het grensgebied tussen blues, country, rock, Americana en rhythm & blues. Swamp-rock, wordt zijn stijl ook wel genoemd. Dat anderen - onder wie Elvis Presley en Tina Turner - soms meer succes hadden met zijn liedjes, kon hem blijkbaar niet al te veel schelen. Hij kon van de rechten aardig rondkomen. Daardoor kon hij ook zijn eigen muziek blijven maken.



Jose James: Lean On Me

Al decennia lang worden de liedjes van de Amerikaanse folk- en soulzanger zanger Bill Withers vertolkt door andere artiesten. Waarmee steeds weer de grootsheid van de man wordt onderstreept. De nieuwste loot aan deze stam is afkomstig van jazz-vocalist José James (Minnesota, 1978). Hij blijft dicht bij de bron, haalt geen gekke fratsen uit. Maar wat zingt hij de liedjes van William Harrison Withers Jr. (Slab Fork, 1938) soepel en overtuigend. Natuurlijk staan klassiekers Ain’t No Sunshine, Grandma’s Hands, Lovely Day (prachtig duet met Lalah Hathaway!), Use Me en Just The Two Of Us op het album.

Wie een beetje zoekt op internet komt tegen de vierhonderd covers van liedjes van Withers tegen. Met Lean On Me als meest vertolkt nummer. Al Jarreau is een van de artiesten die een heel album met Withers-liedjes uitbracht (Tribute to Bill Withers, 1997), evenals de Nederlandse Sabrina Starke: Lean On Me - The Songs Of Bill Withers (2013). Maar James overtroeft hen met speels gemak op het door het legendarische Blue Note uitgebrachte album. Maar hij is dan ook een uiterst getalenteerde vocalist, zo heeft hij de afgelopen jaren op tal van platen en in verschillende genres laten blijken.




Rory Block: A Woman's Soul

De Amerikaanse muzikante Rory Block - bekend van de hit ’Lovin’ Whiskey’ (1988) - brengt opnieuw een eerbetoon uit aan een grote bluesartiest. Bessie Smith dit keer. Tien nummers staan er op het album ’ A Woman’s Soul: A Tribute to Bessie Smith’. 45 minuten klassieke blues, met nummers als ’Do Your Duty’, ’Need A Little Sugar in My Bowl’, het hartverscheurende ’Empty Bed Blues’ en ’Weepin’ Willow Blues’. Rory Block (Princeton, New Jersey, 1949) heeft precies de gruizige stem voor de nummers, waarvan er enkele amper verholen over seks gaan. De arrangementen zijn sober, maar doeltreffend. Block bespeelt alle instrumenten zelf, wat de productie alleen maar indrukwekkender maakt.

De reeks van haar muzikale odes aan de groten van de blues (The Mentor Series), gestart in 2008, begint inmiddels imposante vormen aan te nemen. Al eerder bracht ze albums uit met muziek van Mississippi John Hurt, Bukka White, Son House, Mississippi Fred McDowall, Skip James en Rev. Gary Davis. Terwijl ze in 2006 ook al het album ’The Lady & Mr. Johnson’ uitbracht, waarop ze dertien liedjes van de vermaarde Robert Johnson vertolkt. En dan is dit album gewijd aan de muziek van Bessie Smith nog maar het eerste van een serie in de reeks: ’Power Women Of The Blues’.

Wie wil lezen wat Block drijft in haar (muzikale) leven, die kan terecht bij de autobiografie ’When A Woman Gets The Blues’, die in 2010 uitkwam.



Foto hieronder: Sergio Kurhajec van de website van Rory Block

Live: Ruben Hoeke Band

In de figuurlijke schaduw van de bekende Tilburgse poppodia 013 en Paradox is Heyhoef-Backstage aan zijn vijfde seizoen begonnen. De formule is niet veranderd: eens in de maand een concert in wijkgebouw Heyhoef in de Reeshof. De seizoensopening was zaterdag 15 september voor de Ruben Hoeke Band, rond gitarist Ruben Hoeke. Met in het voorprogramma de jonge Nederlandse gitarist Ray Stepien en het naar hem genoemde trio.

Stepien is een getalenteerde muzikant die onder meer schatplichtig is aan Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan. Hij zette een stevige muur van geluid neer bij Heyhoef-Backstage. Daar ging Ruben Hoeke met zijn drie medemuzikanten nog eens dunnetjes over heen. Meer hardrock dan blues schotelde hij de ruim honderd toehoorders voor. Met in elk nummer minstens één uitgesponnen gitaarsolo. Spierballenmuziek dus.
Het kwartet speelde eigen nummers en klassiekers uit verschillende genres, die ook een geheel eigen bewerking kregen. Zo bleef in Mustang Sally weinig overeind van het originele stampende soulnummer. Jammer dat het - doorgaans prima - geluid bij Heyhoef-Backstage dit keer niet helemaal goed leek afgesteld; zanger Lucas Pruim was in ieder geval niet woordelijk te verstaan. Zijn teksten gingen grotendeels verloren onder de krachtpatserij van de drie instrumentalisten op het podium. (Foto Dick Jonkers)


Boz Scaggs: Out Of The Blues

De oude Boz Scaggs (74 alweer) is goed op dreef op zijn laatste album Out Of The Blues. Negen slepende rhythm & blues-nummers. Een paar nieuwe en enkele klassiekers die bekend zijn van Jimmy Reed, Jimmy McCracklin en Bobby ’Blue’ Bland. Niet de minsten dus. Scaggs omringde zich ook nog eens met uiterst ervaren muzikanten als Willie Weeks en Jim Keltner. En ook de arrangementen zijn helemaal af, met een flinke dosis gruizigheid uitgeserveerd. Dus alles klopt aan dit album, dat meteen van de sterkste platen in het latere werk van Scaggs is. Eigenlijk past de blues beter bij zijn stem dan de wat gladdere soul en nummers als Lido Shuffle en Lowdown waarmee hij in de jaren zeventig bij een groter publiek bekend werd.



bozOOTB

Nieuw album van Michael Franks


Lees meer...

Elvis leeft

Wat mij betreft mag het een jaarlijks feestje worden in Poppodium 013 in Tilburg: The Elvis Concert. Op zondag 6 mei, wederom met Dwight Icenhower in de hoofdrol. Met achtergrondzang van Jim Murray (voorheen van The Imperials) en The Candles (of Velvet Candles uit Spanje. Op drums Bob Lanning, die met Elvis in Las Vegas heeft opgetreden, Carl Bradychok op gitaar en Fransman Damien Daigneau op toetsen. De vaste basspeler Gregoire Oboldouieff was ziek geworden dus moest er halsoverkop een invaller uit Florida overkomen. En weer zong het merendeel van het publiek zo ongeveer elk liedje mee.
elvisleeft

VA: Johnny Cash: Forever Words

Uit een berg aan liedjesteksten, poëzie, brieven en andere schrijfsels van Johnny Cash (1932-2003) heeft zijn zoon John Carter Cash een nieuw album samengesteld. Daarop zijn zestien liedjes samengebracht van evenzoveel artiesten, onder wie Kris Kristofferson, Ruston Kelly & Kacey Musgraves, Chris Cornell, Alison Krauss, T Bone Burnett, Rosanne Cash, John Mellencamp, Elvis Costello, Carlene Carter, The Jayhawks en Robert Glasper. Het is een bonte collectie aan artiesten en aan genres: van bluegrass tot een mix van jazz en R&B. En toch zit er een verrassende eenheid in het album. De woorden van Cash vormen het bindmiddel. Ze zijn vertrouwd voor wie zijn werk kent en laten nog eens de hele persoonlijkheid van The Man in Black zien.


Mike Massé weer naar Nederland

De Amerikaanse zanger Mike Massé heeft miljoenen fans over de hele wereld, louter opgebouwd via YouTube. Daar plaatst hij al jaren zijn vertolkingen op van bekende liedjes, van Toto tot Pink Floyd. Soms solo opgenomen, maar meestal met een bassist. Massé werkte lang als jurist maar kan inmiddels van zijn optredens leven. Hij komt binnenkort weer naar Nederland. In april speelt hij in Eindhoven en Leiden.

Dit schreef ik in maart 2014 over Mike Massé:
Echt, er moet eindelijk eens een serieuze journalist afreizen naar Salt Lake City in de Verenigde Staten om daar Mike Massé te interviewen. Overdag advocaat. En een paar keer per maand in de avonduren te vinden in een eettent die de Pie Pizzeria heet. Daar zingt en speelt hij tegen een knullig decor de sterren van de hemel, covers van bands en artiesten als U2, Grateful Dead, Coldplay, Radiohead, Simon & Garfunkel, The Rolling Stones, Toto, Neil Young, James Taylor en vele anderen. Massé treedt daar meestal op met Jeff Hall, die hij al kent van college. Ook Jeff Hall is jurist trouwens. Het duo heeft zo’n tachtig video’s op een eigen YouTube-kanaal gezet en die zijn inmiddels zo’n twintig miljoen keer bekeken. Met Toto’s Africa als uitschieter: 3.268.943 keer bekeken... De loftuitingen buitelen daar - op YouTube - en op sociale media over elkaar heen. Een schril contrast met de lauwe reacties in de pizzeria, maar dat terzijde. Massé is het hype-stadium inmiddels al ruim gepasseerd, maar blijft rustig werken en optreden in Salt Lake City. Er schijnt enig drama in het leven van de man te zijn (ziek kind?). Dus waar blijft dat verhaal? En wie haalt die man eens naar Nederland?

Aangevuld in 2016:
Eindelijk komt de goede man naar Nederland, speelt hij in Amsterdam en Eindhoven. Maar midden in de zomervakantie. Nou ja....
mikemassde

Sharon Jones: Soul Of A Woman

sharonjonewsNoem het gerust een erfenis, het laatste album van de Amerikaanse soulzangeres Sharon Jones. Soul of a Woman heet de plaat, die op 17 november 2017 is uitgebracht. Jones overleed op 18 november 2016, op 60-jarige leeftijd, na een drie jaar lange strijd met kanker. Het album laat nog een keer horen hoe goed de New-Yorkse vocaliste was in het ouderwetse - in de goede betekenis van het woord - soulgenre. Samen met haar begeleidingsband The Dap-Kings gaf ze die stroming als geen andere artiest nieuw elan. Mede omdat hun platenmaatschappij Daptone Records in die revival een spilfunctie vervulde en verwante muziek van tal van artiesten uitbracht.
Een late loopbaan in de muziek had Jones, die pas op haar 40ste een eerste single opnam en zes jaar later haar eerste album. In de jaren die daarna zouden volgen bouwde ze een gedegen reputatie op, dankzij negen albums die ze uitbracht (inclusief compilaties) en vooral veel optredens. De elf nummers op Soul of a Woman laten horen waarom ze gezien wordt als een hedendaagse grootheid in de soulmuziek. Het is in geen geval een kroniek van een aangekondigde dood, maar een ’gewone’ soulplaat zoals haar andere albums. Weer topkwaliteit.

soulofawoman